"Szpital"

                Moje powieki zasłaniały mi całą rzeczywistość. Nie chciałem ich otwierać, nie chciałem wiedzieć, gdzie jestem. Słyszałem jakieś szmery obcych ludzi. Gdzie ja do cholery jestem? Lekko otworzyłem jedną powiekę i to, co zobaczyłem przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Jestem w szpitalu, ale zaraz. Jak ja się nazywam? 
                - To moja wina. – Cichy płacz jakiejś dziewczyny i te słowa… znajomy głos, ale nic nie pamiętałem. 
                - Nie, Ronnie, to nie twoja wina. Ty go nie pobiłaś, to ten… - Chłopak się zastanowił. – David? Tak miał na imię? 
                - Tak.  
                Otworzyłem całkowicie oczy i przekręciłem głowę na bok tak, że mogłem teraz zobaczyć tą grupkę ludzi. 
                - Louis? Louis! – Krzyknęła jakaś szatynka z okularami na nosie. – Ludzie, on się obudził. 
                Krzyki radości połączone ze strachem zapanowały, siedmioosobowa grupka ludzi niczym stado zwierząt wparowało do mojej sali. 
                Nie chciałem nic mówić, ale co to są w ogóle za ludzie? Może to przez nich jestem w szpitalu… 
                - Louis, tak się bałam o ciebie.  
                - Kim jesteś? – Kiedy zadałem to pytanie wszyscy opuścili salę z przestraszonymi minami. 
                Wystraszyłem ich? Skoro tu przyszli i cieszyli się, że uniosłem powieki, to dlaczego teraz uciekli? Na moje pytanie pojawiła się odpowiedź, kiedy to ta sama grupa obcych mi ludzi przyszła z panem w białym fartuchu – lekarzem. 
                - No cóż. Amnezja. Zdarza się. Całkowity lub częściowy zanik pamięci. Lou. – Zwrócił się do mnie. – Pamiętasz coś? Znasz tych ludzi? 
                Ja jedynie pokiwałem przecząco głową. Siedem par oczu wlepiało się we mnie z przerażeniem, a lekarz zachowywał spokój.   
                - Wyjdzie z tego? – Zapytał mężczyzna po trzydziestce, albo czterdziestce. – Błagam, niech pan powie, że wyjdzie z tego! On musi odzyskać pamięć. On musi wystąpić na koncercie! Niech pan coś zrobi. – Mężczyzna zaczął krzyczeć i lamentować. 
                - Trudno. – Lekarz nadal zachowywał spokój. – Trasa będzie musiała zostać odwołana. Może być tak, że po kilku tygodniach odzyska pamięć. Mogą być to miesiące, lata, a nawet całe życie. – Zamyślił się na chwilę, po czym kontynuował. – Zabierzcie go w miejsce, które lubi. Może pomału zacznie przypominać sobie, kim jest. 
                - Wie pan gdzie my jesteśmy?! W Blackpool. Byliśmy tu tylko jeden dzień, więc jak mamy go zabrać w ważne dla niego miejsca? – Burzył się mężczyzna. 
                - Będzie ciężko, ale chłopaka na razie nie możemy wypuścić. 
                Lekarz i ten mężczyzna wdali się w rozmowę, a reszta wpatrywała się we mnie w osłupieniu. Dlaczego?! Dlaczego ja?! Czuję się jakbym dopiero się urodził. 
                - Wszystko będzie dobrze… - Powtarzał chłopak w blond włosach. – Wszystko będzie dobrze. Wszystko… 
                - Niall! – Tę zacną wyliczankę przerwał mu niewysoki mulat. – Przestań. Powtarzasz te zdanie już chyba od godziny. – Naprawdę nas nie pamiętasz? – Tym razem zwrócił się do mnie. 
                Ja jedynie pokiwałem przecząco głową. 
                - Jak się czujesz? – Kontynuował rozmowę.  
                - Dziwnie. Jakbym się wczoraj urodził…  
                - Louis tak mi przykro. To przeze mnie…  - Szlochała jakaś dziewczyna, ale za cholerę nie mogłem sobie przypomnieć kim ona była. – Gdybym tego nie zrobiła to… to ty byś żył. 
                - Czego nie zrobiła? – Wtrącił się mulat. 
                Dziewczyna nic nie powiedziała… Łzy spływały po jej twarzy…  
                - Co ty zrobiłaś? – Ponowił pytanie. 
                Dziewczyna nic nie odpowiedziała tylko dalej szlochała. 
                - Megan! Nie płacz. – Próbowałem uspokoić dziewczynę. – Znasz Davida i jego zachowanie… On nie chciał, pewnie teraz żałuje.
                
Zastygłem. W tym momencie przypomniałem sobie fragment mojego życia… Tylko, kto to jest Megan? 

                - Kim jest Megan? – Zapytałem niepewnie. 
                Lecz po minie zebranych nikt nie wiedział, kim jest Megan… 

                Zostałem sam. Sam ze swoimi myślami i przebłyskami pamięci. Nie lubię wieczorów. Wieczory w szpitalu są straszne.  
                - Jak się czujesz? – Zapytała Eleanor. – Wczoraj nie wyglądałeś na zdrowego.
                - Czuję się dobrze. – Odpowiedziałem.  

                
Eleanor… Chyba byłaś dla mnie kimś bardzo bliskim… 


                Myślami byłem cały czas z tą dziewczyna - z wysoką, szczupłą brunetką. Mimo iż nie pamiętam jej – tylko jeden jedyny mały fragment wspomnienia z jej udziałem – to czuję, że znaczy dla mnie coś więcej.  
                Obejrzałem się za siebie, ale nikogo nie zobaczyłem. Nic. Pusto. Jedynie spadający śnieg.
                - David! Tam nic nie ma! – Krzyknąłem do przyjaciela, ale on był zajęty jednak czymś innym. – Co ty robisz?
                - Wszystkiego najlepszego! – Rozległ się głos kilku ludzi.
 

                Podbiegła do mnie Eleanor i pocałowała w policzek.  

                
Eleanor?! Kim ty do cholery jesteś? 

                To pytanie męczyło mnie przez całą noc. Nie spałem – tylko rozmyślałem nad tym co znaczyła dla mnie ta dziewczyna. 
                Przebłyski pamięci… Kiedy się pojawiały cały byłem w strachu. Jednak nic one mi dają. Rozmyślam nad tym, kim są ci ludzie. Ci ludzie, którzy przyszli do mnie do szpitala. Dziwi mnie fakt, że nie było tu tej dziewczyny – Eleanor. Skoro coś dla mnie znaczyła to, czemu jej tu nie było? 

17 komentarzy:

  1. Louis ma amnezję :o Mam nadzieję, że szybko odzyska pamięć :) czekam na nn <3 P.S zapraszam do mnie http://swagmasta-from-doncasta.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Biedny Lou. Oby odzyskał szybko pamięć. Już czekam na NN :))

    OdpowiedzUsuń
  3. Zakochałam się w Twoi opowiadaniu :) Niecierpliwie czekam na NN :)
    Wpadnij do mnie czasem :)
    my-chemical-lifexd.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  4. Świetne, świetne, świetne :)

    Zapraszam do mnie!
    I na bloga mojej przyjaciółki:
    http://foralittlewhileundermywings.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  5. Fajnie że wróciłaś czekam co dalej będzie bo z tym Lou namieszałaś :P
    W skrócie rozdział genialny czekam na nn xDD

    OdpowiedzUsuń
  6. Zarąbisty blog! Niedawno na niego wpadlam i nie zaluje! Czekam nn!
    PS Zapraszam do mnie http://take-me-to-wonderland-onedirection.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Zajebisty rozdział! <3
    Z tymi wspomnieniami Lou, świetny pomysł! <3
    Nie znęcaj się! ;P
    Błagam dodaj rozdział, no! ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. świetny rozdział ;DD
    dodaj kolejny rozdział, pliss ;********

    OdpowiedzUsuń
  9. genialny rozdział :DDDDD proszę dodaj kolejny rozdział ! :DD

    OdpowiedzUsuń
  10. Jest 10 ! teraz musisz dodać następny :PP

    OdpowiedzUsuń
  11. [SPAM]
    http://onedirection-opowiadaniee.blogspot.com/
    http://onedirection-opowiadaniebyklaraii.blogspot.com/ - wpadniesz pokomentujesz ? ; > Będziemy wdzięcze .

    OdpowiedzUsuń
  12. Świetny blog naprawdę masz talent w pisaniu zapraszam na mojego bloga jest to dla mnei bardzo ważne :)
    http://wordsxhurt.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  13. cześć!Nie wiem czy mnie pamiętasz,ale odnowiłam mojego starego bloga :)Jak chcesz to wpadnij:
    www.nobodyknowsbutmebaby.blogspot.com
    Będę wdzięczna :)
    A co do bloga to super,że kontynuujesz bo jesteś świetna w pisaniu! :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Zapraszam na moje opowiadanie z Niallem , liczę że zostawisz po sobie komentarz , a jeśli spodobał ci się mój blog to zaobserwuj :)
    http://neversayneveruntilyoutry.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  15. Piękne!
    ZAPRASZAM :
    http://najlepszepolskieimaginyonedirection.blogspot.com/



    XXX

    OdpowiedzUsuń
  16. Czy życie zwykłej dziewczyny w ciągu kilku dni może obrócić się o sto osiemdziesiąt stopni?
    Czy ta zwykła dziewczyna jest w stanie osiągnąć coś niezwykłego?
    Czy jej talent wystarczy?
    W życiu nastoletniej Agi wszystko jest możliwe. http://czymoglobyclepiej.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń